Zuster Camilla van het Kidane Mehret weeshuis vertelde ons later dat ze met de kinderen had gebeden om regen. Nou, die hebben ze gekregen op de middag dat wij onze kinderen ophaalden uit hun tehuis. Volgens de zuster geen toeval en voor ons een prachtige symboliek. Het begon onderweg van Awassa naar Addis Abeba al donkerder en donkerder te worden en tegen de tijd dat de auto stilhoudt voor een poort, die de ingang van het tehuis blijkt te zijn, zien wij echt geen hand meer voor ogen. Het stortregent, bliksemt en het is donker. Wat een aankomst! We rennen uit de auto's en met moeite vinden we de ingang van het tehuis, na eerst nog een kerk te zijn gepasseerd, en daar zien wij inderdaad Zuster Camilla al roepen en zwaaien. Druipnat wandelen we een kleine donkere ruimte binnen. Geen stroom, maar een paar kaarsjes verlichten de ruimte. Wel zien we luid en duidelijk onze jongens netjes op een bankje zitten. Ze rennen op ons af zodra ze ons zien en omklemmen onze benen. Wat een vrolijkheid! En wat onwennig voor ons. Zittend op de bank met wat ballonnen kunnen we beter contact met ze maken. Jonas, Tarik en Senayit zijn er ook bij, dus het is een gezellige bedoening. We besluiten later die week terug te komen om met wat meer rust (en stroom) het tehuis te komen bekijken en nemen vrij snel voorlopig afscheid. 's Avonds eten we met de hele club in een restaurantje. Thuis maken we het eerste gezinsportret voor het aankomstkaartje dat Bart-Jan in Utrecht voor ons in orde zal maken. Wat een geweldige dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten